Ένα απόγευμα στο Βιεννέζικο café Central

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

 Ένα απόγευμα στο Βιεννέζικο café Central.

Έχει νυχτώσει, στέκομαι έξω από το μετρό και κοιτάζω το χάρτη. Ψάχνω το Central, αυτό το ξακουστό Βιεννέζικο καφενείο που άνοιξε στο Ανάκτορο Φέρστελ το 1906 και αποτέλεσε τόπος έλξης συγγραφέων, αρχιτεκτόνων, γιατρών, συνθετών, κριτικών τέχνης, γιατρών, μαρξιστών. Όλη η βιεννέζικη διανόηση πέρασε από το Central χωρίς υπερβολή. Λένε ότι οι Αυστριακοί είναι ψυχροί, εμένα πάντως μια νεαρή Αυστριακή με ροδοκόκκινα μάγουλα και πλατύ χαμόγελο με  βοήθησε ψάχνοντας το συγκεκριμένο καφενείο στο GPS του κινητού της και  με πήγε στο Central. H γειτονιά νομίζεις ότι είναι πλάνο από ταινία εποχής. Φταίνε οι άμαξες με τα άλογα που περνάνε, τα αψιδωτά παράθυρα, τα πολύχρωμα βιτρό, οι μαρμάρινοι κίονες,  το στυλ των θαμώνων. Μπαίνοντας μέσα, πας πίσω, στις αρχές του 19^ου αιώνα με τα θολωτά ταβάνια, τους φερ-φορζέ πολυελαίους, τους αεικίνητους σερβιτόρους με τα παπιγιόν, τις βιτρίνες με τα απίστευτα γλυκά, τους θαμώνες που καπνίζουν πίπα και διαβάζουν εφημερίδα, τις κυρίες με τις πέρλες και τα γαλλικά αρώματα, το πιάνο που ακούγεται μέσα στην μεγάλη αίθουσα. Χαζεύω τα γλυκά στη βιτρίνα, μέχρι που με οδηγούν σε ελεύθερο τραπέζι. 

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ. Παρατηρώ, νομίζω ότι υπνωτίζομαι από το χώρο. Βγάζω τη  φωτογραφική, πρέπει να αποθανατίσω αυτό που ζω. Να μην μείνει απλώς μια ανάμνηση, να αποτυπωθεί σε μια φωτογραφία, να μπορώ να ανατρέξω σε αυτή και να ξαναζήσω το συγκεκριμένο βράδυ. Παραγγέλνω ζεστή βιεννέζικη σούπα, ένα ποτήρι λευκό κρασί. Το κρύο στη Βιέννη σε κάνει να απολαμβάνεις τη σούπα περισσότερο. H Αυστρία έχει πραγματικά καλά κρασιά διαπίστωσα με μεγάλη έκπληξη. Ακολούθησε Βιεννέζικος καφές με κρέμα και μια Nuss- Kuss. Στρώματα από μπισκότο, πραλίνα, σοκολάτα, κροκάν λιώνουν στον ουρανίσκο μου. Τρώω αργά κάθε μπουκιά και χαμογελάω με ικανοποίηση. Ο καφές τους είναι μια βιενέζικη μελωδία. Κάθε γουλιά και μια νότα ευτυχίας. Είμαι ευτυχισμένη. 

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Τι είναι αυτό όμως που κάνει το Central τόσο διαφορετικό; Είναι κάτι στην ατμόσφαιρα, ο αριστοκρατικός του αέρας, ίσως να φταίει το ότι είναι ξεχασμένο σε άλλη εποχή. Νομίζεις ότι στο διπλανό τραπέζι θα δεις τον Πέτερ Άλτενμεργκ να γράφει και να απαγγέλλει ποιήματα του. Το Καφέ Τσεντράλ ήταν το δεύτερο σπίτι του. Πιο συγκεκριμένα, είχε δώσει τη διεύθυνση του καφενείου- Χέρενγκασσε 14- για να μπορεί να παραλαμβάνει την αλληλογραφία του. Σήμερα, με το που ανοίγεις την πόρτα του Καφέ απέναντι σου, βρίσκεται το ομοίωμα του να κάθεται και να πίνει τον καφέ του, ενώ γράφει.

Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι  τον Φρόιντ να παίζει σκάκι παραδίπλα και τον Τρότσκι να μιλάει παθιασμένα για πολιτική και επανάσταση. Ήταν θαμώνες του Central. Στη διάρκεια του Β΄Παγκόσμιου πολέμου καταστράφηκε. Έκλεισε το 1943 και έμεινε κλειστό για 43 χρόνια. Ο  Αδόλφος Χίτλερ είχε προλάβει να περάσει πριν τη μεγάλη καταστροφή και να φάει το γλυκάκι του, μετά συνοδείας  βιεννέζικου καφέ με κρέμα..

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα 

 Ευτυχώς για εμάς άνοιξε επίσημα τις πόρτες του στο κοινό το 1986 , αφού είχε προηγηθεί ανακαίνιση του ανακτόρου Φέρστελ όπου και στεγαζόταν. Το να πιεις καφέ στο Central δεν είναι απλώς μια ώρα μέσα σε ένα καφενείο χαζολογώντας , είναι μια εμπειρία που θα αναπολείς μια ολόκληρη ζωή και θα ονειρεύεσαι να ξαναζήσεις.