Film Stills στο μουσείο ALBERTINA

Film Stills στο μουσείο ALBERTINA: H έκθεση φωτογραφίας

Ένα απόγευμα στο Βιεννέζικο café Central

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

 Ένα απόγευμα στο Βιεννέζικο café Central.

Έχει νυχτώσει, στέκομαι έξω από το μετρό και κοιτάζω το χάρτη. Ψάχνω το Central, αυτό το ξακουστό Βιεννέζικο καφενείο που άνοιξε στο Ανάκτορο Φέρστελ το 1906 και αποτέλεσε τόπος έλξης συγγραφέων, αρχιτεκτόνων, γιατρών, συνθετών, κριτικών τέχνης, γιατρών, μαρξιστών. Όλη η βιεννέζικη διανόηση πέρασε από το Central χωρίς υπερβολή. Λένε ότι οι Αυστριακοί είναι ψυχροί, εμένα πάντως μια νεαρή Αυστριακή με ροδοκόκκινα μάγουλα και πλατύ χαμόγελο με  βοήθησε ψάχνοντας το συγκεκριμένο καφενείο στο GPS του κινητού της και  με πήγε στο Central. H γειτονιά νομίζεις ότι είναι πλάνο από ταινία εποχής. Φταίνε οι άμαξες με τα άλογα που περνάνε, τα αψιδωτά παράθυρα, τα πολύχρωμα βιτρό, οι μαρμάρινοι κίονες,  το στυλ των θαμώνων. Μπαίνοντας μέσα, πας πίσω, στις αρχές του 19^ου αιώνα με τα θολωτά ταβάνια, τους φερ-φορζέ πολυελαίους, τους αεικίνητους σερβιτόρους με τα παπιγιόν, τις βιτρίνες με τα απίστευτα γλυκά, τους θαμώνες που καπνίζουν πίπα και διαβάζουν εφημερίδα, τις κυρίες με τις πέρλες και τα γαλλικά αρώματα, το πιάνο που ακούγεται μέσα στην μεγάλη αίθουσα. Χαζεύω τα γλυκά στη βιτρίνα, μέχρι που με οδηγούν σε ελεύθερο τραπέζι. 

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Κάθομαι αναπαυτικά στον καναπέ. Παρατηρώ, νομίζω ότι υπνωτίζομαι από το χώρο. Βγάζω τη  φωτογραφική, πρέπει να αποθανατίσω αυτό που ζω. Να μην μείνει απλώς μια ανάμνηση, να αποτυπωθεί σε μια φωτογραφία, να μπορώ να ανατρέξω σε αυτή και να ξαναζήσω το συγκεκριμένο βράδυ. Παραγγέλνω ζεστή βιεννέζικη σούπα, ένα ποτήρι λευκό κρασί. Το κρύο στη Βιέννη σε κάνει να απολαμβάνεις τη σούπα περισσότερο. H Αυστρία έχει πραγματικά καλά κρασιά διαπίστωσα με μεγάλη έκπληξη. Ακολούθησε Βιεννέζικος καφές με κρέμα και μια Nuss- Kuss. Στρώματα από μπισκότο, πραλίνα, σοκολάτα, κροκάν λιώνουν στον ουρανίσκο μου. Τρώω αργά κάθε μπουκιά και χαμογελάω με ικανοποίηση. Ο καφές τους είναι μια βιενέζικη μελωδία. Κάθε γουλιά και μια νότα ευτυχίας. Είμαι ευτυχισμένη. 

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Τι είναι αυτό όμως που κάνει το Central τόσο διαφορετικό; Είναι κάτι στην ατμόσφαιρα, ο αριστοκρατικός του αέρας, ίσως να φταίει το ότι είναι ξεχασμένο σε άλλη εποχή. Νομίζεις ότι στο διπλανό τραπέζι θα δεις τον Πέτερ Άλτενμεργκ να γράφει και να απαγγέλλει ποιήματα του. Το Καφέ Τσεντράλ ήταν το δεύτερο σπίτι του. Πιο συγκεκριμένα, είχε δώσει τη διεύθυνση του καφενείου- Χέρενγκασσε 14- για να μπορεί να παραλαμβάνει την αλληλογραφία του. Σήμερα, με το που ανοίγεις την πόρτα του Καφέ απέναντι σου, βρίσκεται το ομοίωμα του να κάθεται και να πίνει τον καφέ του, ενώ γράφει.

Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι  τον Φρόιντ να παίζει σκάκι παραδίπλα και τον Τρότσκι να μιλάει παθιασμένα για πολιτική και επανάσταση. Ήταν θαμώνες του Central. Στη διάρκεια του Β΄Παγκόσμιου πολέμου καταστράφηκε. Έκλεισε το 1943 και έμεινε κλειστό για 43 χρόνια. Ο  Αδόλφος Χίτλερ είχε προλάβει να περάσει πριν τη μεγάλη καταστροφή και να φάει το γλυκάκι του, μετά συνοδείας  βιεννέζικου καφέ με κρέμα..

Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα 

 Ευτυχώς για εμάς άνοιξε επίσημα τις πόρτες του στο κοινό το 1986 , αφού είχε προηγηθεί ανακαίνιση του ανακτόρου Φέρστελ όπου και στεγαζόταν. Το να πιεις καφέ στο Central δεν είναι απλώς μια ώρα μέσα σε ένα καφενείο χαζολογώντας , είναι μια εμπειρία που θα αναπολείς μια ολόκληρη ζωή και θα ονειρεύεσαι να ξαναζήσεις.

SEX IN VIENNA. DESIRE. CONTROL. TRANSGRESSION

Sex in Vienna
φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Ήταν η τυπική χειμωνιάτικη και βροχερή μέρα στη Βιέννη που γίνεσαι παπί στη βροχή, βρίζεις και δεν μπορείς να φωτογραφίσεις. Έτσι κατέληξα στο Wien Museum όπου και φιλοξενούσε την έκθεση Σεξ στη Βιέννη: ηδονή, έλεγχος, ανυπακοή, βρεγμένη και περίεργη για το τι θα δω.

Το 1969 η Αυστριακή σκηνοθέτιδα Βάλι Εξπόρτ έδειξε το αιδοίο της μέσα από τη σχισμή του παντελονιού της μπροστά στο ανδρικό κοινό μέσα σε ένα σινεμά. Αργότερα θα δήλωνε ότι << η πορνογραφία είναι η άλλη όψη του συντηρητισμού>> προκαλώντας τους συντηρητικούς συμπολίτες της και συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην κατάρριψη των ταμπού...Η σεξουαλική επανάσταση ξεκίνησε επίσημα το 1969 από νέους της Αριστεράς και μέσα στη δεκαετία του 70 η σεξουαλική απελευθέρωση, η ζωή σε κοινόβια, το σεξ πριν από το γάμο, η έκφρασης της σεξουαλικότητας μέσα από την διαφορετικότητα είναι μια πραγματικότητα δεδομένη σε Αυστρία και Γερμανία. Ο πατέρας της ψυχανάλυσης Φρόιντ και παιδί της Βιέννης δεν έπινε απλώς το καφέ του κάθε πρωί στο Landtman πριν να πάει στο ιατρείο του για να κουράρει τους ασθενείς του. Διαμόρφωσε ένα σημαντικό μέρος της σεξουαλική επιστήμης μέσα από τα τρία δοκίμια που αφορούσαν τη σεξουαλικότητα. Ο σύγχρονος Βιεννέζος έχει πολλούς λόγους  να υποστηρίζει ότι η σεξουαλική επιστήμη και απελευθέρωση χρωστάει πολλά στην πόλη του. 

                                       Sex in Vienna

                                          Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Τι διαπραγματεύεται λοιπόν και τι παρουσιάζει η Έκθεση Sex in Vienna? Αντλεί παραδείγματα από το 19o αιώνα μέχρι και σήμερα μέσα από φιλμ, βίντεο και φωτογραφίες παρουσιάζοντας το πως ο διαρκής αγώνας μεταξύ ελευθερίας και καταπίεσης συνεχίζει να σηματοδοτείται κάθε στιγμή της σεξουαλικής επαφής από την πρώτη στιγμή μέχρι το.. τσιγάρο στο τέλος. Ποιος θα κοίταζε ποιόν, και με ποιο τρόπο; Ποιος θα έκανε τη πρώτη κίνηση? Με ποια μορφή σεξουαλικής επιθυμίας θα μπορούσε να ενεργήσει ανοιχτά, και με ποια κρυφά; Τι συνέπειες υπάρχουν για κάθε αποκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά; Οι πρώτες απόπειρες κινηματογράφησης και φωτογράφησης πορνογραφικού υλικού ακόμη και μέσα από κλειδαρότρυπα, χειρουργικά εργαλεία αμβλώσεων προηγούμενων δεκαετιών, σεξουαλικά βοηθήματα άλλων εποχών, αφιερώματα στο σαδομαζοχισμό, στους οίκους ανοχής. Μου προκάλεσε αίσθηση το πλακάτ διαδήλωσης που έγραφε σεξ= εργασία.Οι επιμελητές της έκθεσης θέλουν να προβάλουν το δικαίωμα των εργατριών του σεξ να επιλέξουν το σεξ ως μορφή απασχόλησης και να συμβάλουν στην πλήρη αποποινικοποίηση του ως επάγγελμα. 

                                            Sex in Vienna

                                                Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Σε γενικές γραμμές η έκθεση Sex in Vienna παρουσιάζει ένα μεγάλο μέρος των εκφάνσεων του σεξ ως κοινωνικό φαινόμενο και πως αυτό επιδρά ατομικά στη ζωή του καθενός μέσα στο πέρασμα του χρόνου, πως διαμορφώνει κοινωνίες και πως εξελίσσεται στη Βιέννη του 21ου αιώνα. Ελπίζω σύντομα τέτοια πολιτιστικά γεγονότα να αρχίσουν να συμβαίνουν και στη δική μας χώρα, χωρίς να υπάρχουν έξω από το κτίριο φιλοξενίας της έκθεσης παπάδες, λιβάνια, κανάλια και παπαδιές με πλακάτ να διαδηλώνουν ότι θα μας κάψει ο θεός. Σουρεαλιστική ελληνική πραγματικότητα θα μου πεις και θα έχεις δίκιο. 

                                                                                                               Σοφία Δαλαμάγκα

                                                                   Sex in Vienna

                                                                              Φωτ. Σοφία Δαλαμάγκα

Πηγές: http: www.wienmuseum.com

             www.tovima.gr : Άρθρο του Νίκου Χειλά - Σεξ στη Βιέννη,ηδονή,έλεγχος,ανυπακοή 

Τι είδα στο Μουσείο Φωτογραφικών Μηχανών Westlicht

Mε αφορμή ένα ταξίδι στη Βιέννη επιτέλους θα έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια το Μουσείο Φωτογραφικών Μηχανών καθώς και εκθεσιακό χώρο  Westlicht.  Ο μοναδικός αυτός χώρος δημιουργήθηκε από τον αρχιτέκτονα Grecor Eichinger και άνοιξε τις πόρτες του τον Ιούνιο του  2001.

Φωτογραφικά εκθέματα από το Westlicht Museum
Φωτ: Σοφία Δαλαμάγκα

Φωτογραφικά Εκθέματα από το Westlicht Museum
Φωτ: Σοφία Δαλαμάγκα

Βρίσκεται στην οδό  Westbahnstrasse 40,  και αποτελεί μια διαφορετική πρόταση για όποιον θέλει να επισκεφτεί τη Βιέννη ή απλώς αγαπά τη φωτογραφία. Από το 2001 υπό την επίβλεψη του director Peter Coeln έχουν φιλοξενηθεί σχεδόν 100 εκθέσεις φωτογραφίας, περιλαμβάνοντας μεγάλα ονόματα της φωτογραφίας όπως o Henri Cartier Bresson, Elliot Erwitt, Franz Hubmann, Sebastiao Salgado, Ansel Adams, Herbert List και Alexander Rodchenko καθώς και θεματικά shows όπως το Διεθνές POLAROID Collection, 80 years CHE Guevara κ.α 

Στο Westlicht Museum μπορείτε να δείτε και να θαυμάζετε από την πρώτη φωτογραφική μηχανή που δημιουργήθηκε το 1839 - the Susse Freres  Daguerreotype - σπάνια φωτογραφικά εκθέματα ιστορικής και τεχνικής αξίας όλων των εποχών, κατασκοπευτικές φωτογραφικές μηχανές της KGB με τη μορφή γυναικείας τσάντας, βιβλίου ή ταμπακέρας. 

Η συλλογή αποτελείται από 360 φωτογραφικές μηχανές και προέρχεται από προσωπικές συλλογές καλύπτοντας χρονολογικά την αρχή της Φωτογραφίας μέχρι το ξεκίνημα της ψηφιακής εποχής. 

 Φεύγοντας από αυτό τον πολυχώρο σκέφτηκα ότι είναι καιρός και στη δική μας χώρα κάποια στιγμή να υπάρξει η πρωτοβουλία από την πολιτεία για τη δημιουργία ενός Μουσείου Φωτογραφίας. Υπάρχουν συλλέκτες φωτογραφικών μηχανών που θέλουν να αφήσουν παρακαταθήκη τις συλλογές τους. Αν μη τι άλλο δε μας λείπει ούτε το μεράκι, ούτε οι ιδέες, ούτε το όραμα. Η φωτογραφία είναι Τέχνη και τα νέα παιδιά θα πρέπει να μάθουν από που ξεκίνησε η Φωτογραφία,  να έρθουν σε επαφή με την Αναλογική Φωτογραφική Μηχανή και τη μαγική διαδικασία του σκοτεινού θαλάμου και όχι απλώς να νομίζουν ότι από το πουθενά ξεφύτρωσε η ψηφιακή εποχή. 

Φωτογραφικά εκθέματα Westlicht Museum
Φωτ: Σοφία Δαλαμάγκα 

 Πηγές: www.westlicht.com